poniedziałek, 8 kwietnia 2013

Metoda mieszana (tzw. skurczów pośrednich)

Metoda skurczów pośrednich polega na tym, że w trakcie ćwiczenia dynamicznego stosujemy kilka zatrzymań ruchu (2—3). Nie zdając sobie często sprawy postępujemy tak podczas usprawniania jakiegoś stawu: ruch jest kontrolowany przez pacjenta, bardzo ostrożny i z licznymi zatrzymaniami. Zwykle też metoda ta służy do wzmacniania jakiejś grupy mięśni, na przykład w obrębie stawu kolanowego, łokciowego czy ramiennego. Jako opór stosuje się wówczas woreczki z piaskiem, sprężyny lub gumy, specjalne metalowe sandały lub też wykorzystuje się urządzenie bloczkowo-dężarkowe.


Klasyczna wersja tej metody ma częściowo zastosowanie w sporcie inwalidów. Można ją stosować w dwu odmianach, tj. powodując albo skurcze koncentryczne albo ekscentryczne mięśni. Obciążenie dla skurczów koncentrycznych ustala się poprzez sprawdzian, wychodząc od 50—60% ciężaru maksymalnego. W praktyce (głównie ze względu na trudności w oddychaniu) w trakcie prowadzenia takiego treningu nie dochodzimy nigdy do większego obciążenia niż 80—85% oporu maksymalnego. Liczbę powtórzeń ćwiczenia, jak również liczbę serii ustala się tak jak w metodzie ciężkoatletycznej. Należy pamiętać, że przy zwiększaniu oporu zmniejsza się liczba „zatrzymań ruchu”, która przy obciążeniach zbliżanych do maksymalnych nie powinna przekraczać dwóch.

Zastosowanie skurczów ekscentrycznych mięśni w tej metodzie polega na tym, że w czasie pracy ustępującej (wynikającej z rozkurczania się mięśnia) ćwiczący próbuje przez moment utrzymać ciężar w fazie pośredniej. Na przykład jeżeli rekord paraplegika w wyciskaniu sztangi na leżąco wynosi 150 kg, to do ćwiczenia możemy użyć ciężaru o 20—30% wyższego. Przy asekuracji przez dwie osoby, które stoją z boku i trzymają za gryf sztangi, ćwiczący stara się 2—3 razy powstrzymać opadający ciężar. Ze względu na duże opory tego rodzaju ćwiczenia stosujemy tylko z zaawansowanymi i systematycznie trenującymi inwalidami.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz